Jaco’s weekjournaal

Eigenlijk geloof ik het zelf ook niet helemaal. Begin ik met het opschrijven van de week-wederwaardigheden, word ik eerst ongewild de redder(?) van een vale gier, om vervolgens in drie dagen tijd te worden geconfronteerd met: 2 eekhoorns, 3 vossen, 1 das en 1 gems. Behalve de vossen, die we waarnemen tijdens het wegbrengen/halen van buitenschoolse bezigheden, allemaal bij ons huis.

Kinderen druk met computerspelletje, papa kijkt even naar buiten, zich afvragend of de campingveldjes al aan hun eerste maaibeurt toe zijn. Blik
valt op eekhoorn. Altijd leuk, zo’n heen en weer huppelend beestje. Blik blijft even hangen, en dwaalt verder. Valt blik vervolgens op gems die iets
verder achter het huis peinzend naar mij staart. ¿Ziet hij mij? (Gemzen alleen zijn meestal mannetjes.) Lukt zelfs om kinderen even achter het
scherm weg te lokken (aan eekhoorns begin ik al niet eens meer). Op het moment dat kinderen toch wel een beetje druk voor het raam heen en weer
staan te springen, besluit gems zich ons zijn witte achterste toe te keren en loopt rustig weg. Tim (5) heeft hem volgens mij niet gezien, maar is
gelukkig altijd bereid een geloofwaardig verhaal op te hangen over de door hem gedane waarneming. Het had ook een Hulk kunnen zijn, zeg maar.
De volgende dag reden Suus (9) en ik terug van één van haar buitenschoolse activiteiten. School duurt hier tot 17.00 u, dus naschools is half

nachtwerk. Onderweg zagen we vier puntjes oplichten in het donker naast de weg. Suus zag de dikke staarten. Bingo. Vossen. Twee minuten dichter bij huis, hupte, ook voor mij duidelijk zichtbaar, een vos over de weg. Prijs. Ruim een minuut later, vlak bij huis, waggelde een dier over de weg waarvan het leek, ik kan het niet beter beschrijven, of de heupfraktuur slecht was geheeld. Jackpot. ¡Een das!

Zoals de lezer kan constateren houden wij erg van al wat leeft. Zozeer zelfs dat ik meer dan een week vergeten was naar de muizenval te kijken (in Spanje kun je tweepersoonsmuizenvallen kopen, het werkt nog ook). De val was gevuld met twee muizen die zich kennelijk niet tegelijk in de val hadden gestort, want de ene muis’ haar buik zat vol met maden. Hoeveel het er precies waren, heb ik niet geteld.

Op 13 februari zag ik bewust de eerste zwaluwen vliegen boven Casa Surp, het huis dat ik aan het verbouwen ben. Toen was het guur, en behalve de spreekwoordelijke zwaluwen was er niets dat er op wees dat het voorjaar er aan zat te komen. Inmiddels is dat wel anders. Als er ooit terecht sprake was van zwangere luchten, uitbottende enz. enz. dan is het nu wel. Schreef ik eind vorige week.
Op dat moment was ik nog van plan om vervuld van lyriek uit te gaan wijden over de tekenen des natuurs die op een nakende weersverandering duiden.

Zoiets.

Maar, om in volks- en andere wijsheden te blijven grossieren: maart roert ook hier in Spanje zijn staart:

Lang leve de lente!

Het voordeel is wel dat ik vreesde te moeten beginnen met maaien, maar dát kan nu nog even worden uitgesteld.

En mijn lyrische uitspatting bewaren we voor een volgende keer.

Onze webmaster roept dan bijvoorbeeld dat de informatie over fietsen wel een beetje uitgebreider kan, nieuwe routes misschien? Zo kwam het dat ik
afgelopen zondag, Tim achterop, Joep ernaast op zijn eigen fiets, op de fiets naar de markt ben geweest. Beste mensen: leuke tocht, afwisselend, uitstekend te doen met kinderen! Maar dat was oud nieuws. Het ging om nieuwe tochten. Franka had tijdens een wandeling de week ervoor een “mogelijk nieuwe route ontdekt”. Stond weliswaar op geen enkele kaart, maar wij meenden beiden in het bladarme bos een lijn te ontwaren, zelfs vrij vlak, zo te zien, die een leuk nieuw & alternatief MTB-circuitje zou kunnen zijn. Misschien wel te fietsen met kinderen! Gelukkig zo verstandig om de eerste proefneming zonder kinderen te doen. De eerst mogelijke toegangsroute begint als een leuk gebetonneerd pad naast de camping. Een kleine kilometer verder eindigt het, nog steeds op beton, met een onbekend stijgings%. Wel zoveel dat mijn voorwiel losraakt van de grond als ik probeer aan te zetten. Geen aansluiting met mogelijk bospad te zien, dus terug. Lekker snelle afdaling, voor sommigen. Lijkt me minder geschikt voor kinderen.
De tweede mogelijke toegangsroute vertoont gelijkenis met de eerste. Alleen niet gebetonneerd. En ook geen bospad te zien. De derde mogelijke toegangsroute leek me op voorhand eigenlijk te steil. Zeker voor kinderen. Maar bestaat dat bospad nou wel of niet? Omhoog, na iets meer dan vijf meter wordt fietsen te zwaar: modder, steil, grote stenen. Boven me lonkt het bospad nog steeds, dus met fiets aan de hand de beklimming aangevangen.
Het was zondag, ik ging even naar de markt, dus ik had mijn sloffen aangehouden. Tijdens het fietsen bleek dit geen voordeel, maar wandelend
over een modderig, steil pad met de fiets aan de hand leek het mij zelfs een nadeel. Nog altijd zie ik verlangend uit naar de beloning die boven

ongetwijfeld volgen zal: “De ontdekking van een prachtige nieuwe fietsroute vlak bij ons, tevens zeer geschikt voor kinderen!”

Heeft Columbus bij leven geweten dat zijn India een handvol Caraïbische eilanden was? En zo ja, vond hij dat dan vervelend? Bij leven heb ik in ieder geval voor de zoveelste keer ontdekt dat vlakke, de hoogtelijnen volgende, paden in een overigens zeer geaccidenteerd terrein eigenlijk altijd iets van doen hebben met (oude) irrigatiekanalen. Zo ook dit beloftevolle “bospad”. Geïmponeerd door het werk dat onze voorouders in dít landschap hebben gehad aan het aanleggen van het kanaal was ik zeker. Toch, gemengde gevoelens. Conclusie: we gaan zeker door met het verkennen van nieuwe
routemogelijkheden. En passant zullen we ongetwijfeld nog de nodige rimpelingen in het landschap ontdekken.

Vandaag, zoals de rest van de wereld ook weet, aanslagen (ETA?) in Madrid. Het land behoorlijk ontredderd. Op tv althans. Voor de mensen hier om mij heen lijkt het net zo ver weg als de oorlog in Irak of de aanslagen of de WTC-torens. Iedereen zit rustig zijn mail door te lezen en/of te surfen. Volgens het jeugdjournaal hadden de meeste kinderen in Catalonië vandaag vijf minuten stilte gehouden op school. Suus (9) kwam uit school zonder dat ze iets over de aanslagen gehoord had.
Persoonlijk begrijp ik heel wat meer van Palestijnen of Al Queda dan van de ETA. Maar ook dat komt misschien wel omdat het ver weg is.
Nou ja, erg in de stemming om over de nieuwste spectaculaire waarnemingen rond ons huis te berichten ben ik niet.
Dus dat moet maar even wachten.

jaco

Het is hier in het winterhalfjaar toch altijd erg leuk met dieren.
Vorige week zag ik naast de naar het volgende dorp een hele troep vale gieren planeren boven een plek waar een paar weken eerder een wild zwijn in een strop had gelegen (en ook was opgegeten). We zagen op de plek van de strop ook iets bewegen. Vlug naar huis, fototoestel ophalen en op weg naar de strop. Daar bleek weer een wild zwijn in te hebben gezeten, maar de kop was er inmiddels vanaf (waarschijnlijk de boer die de kop aan een opzetter verpatst).

Door het verwijderen van de kop lag de strop weer vrij, en daar had een gier zíjn kop weer doorgestoken. Nu zat de gier dus vast.
Wij -mijn opperman Lluis, die mij helpt met de verbouwing van het huis in het volgende dorp, en ik- hebben toen de touwtjes waarmee de strop aan de boom vastzat doorgesneden met een steen. De gier ondertussen op een goeie meter rustig afwachtend.
Eenmaal touw door, wat te doen? Het idee om een aasetend, groot (snavel en poten) beest te benaderen en eens rustig proberen de strop los te maken sprak mij niet erg aan.
Dus losgelaten waarop gier -met zo’n twee meter staaldraad- wegvloog. We waren hem snel kwijt. Niet zeker of het de gier echt gelukt was hoogte te winnen of een stukje verder een noodlanding gemaakt?
Na die tijd ook geen gier met touwtje meer over zien vliegen. Spannend was het wel.