Jaco’s weekjournaal

Jordi, de heilige die via de omweg van Johan & Danny Cruijff zoveel Jordaanse jochies aan hun naam heeft geholpen, is de patroonsheilige van Catalonië. En van het boek. Jordi verjaart op 23 april, dus vandaag is het feest. Ter gelegenheid van het feest is er een boekenmarkt in het dorp beneden (en in alle andere dorpen), is de plaatselijke bibliotheek vandaag gesloten en geeft iedereen een rode roos aan …… en dat weet ik nou weer niet precies. Wel weet ik dat er ieder jaar een paar miljoen rode rozen uit Aalsmeer worden aangevoerd en ik weet ook waarom Jordi heilig is verklaard. Dat verhaal gaat ongeveer zo.

Er was eens een land waar een draak woonde. De draak moest iedere dag een schaap hebben om te eten. Op zekere dag waren de schapen op. De draak nam ook genoegen met een kind, en aldus geschiedde. Na verloop van tijd, het was een land dat geregeerd werd door een heel eerlijke koning, kwam de prinses aan de beurt. Het hele paleis in peilloos verdriet gedompeld, iedereen huilen, je kent het wel. Toevallig kwam de dappere Jordi aan op zijn paard en vroeg waarom iedereen in het paleis zo moest huilen. Nadat hem de reden uit de doeken was gedaan, zei Jordi: ”¡Dat is veel te gek, daar ga ik iets aan doen!”, stapte op zijn paard en reed in galop in de richting van de draak. Die was nog niet toegekomen aan het nuttigen van de prinses, zodat Jordi de draak met een welgemikte slag van zijn zwaard kon doden en de prinses redden. Deze versie heb ik in elk geval een keer opgevoerd gezien bij een kindervoorstelling hier in de buurt.

Het bloed van de draak wordt gesymboliseerd door de rode roos. ¿Maar dat boek? geen idee. En wat ik echt niet begrijp is waarom de Paus zich met zo’n verhaal om de tuin laat leiden en zo’n vent heilig verklaart.

De Osborne-stier is in de loop van de tijd het symbool voor Spanje geworden. Zowel in de rest van de wereld, als in Spanje zelf. In Spanje zelf is het bovendien synoniem met iets wat hier “españolisme” wordt genoemd. Dat begrip houdt volgens mij zoiets iets in als de Nederlandse tulpen, molens en klompen, maar dan gelardeerd met een vals sausje zelfhaat.

Hoewel het begrip zelfhaat ook niet helemaal goed is. Voor veel Catalanen bijvoorbeeld is het begrip Spanje iets dat geheel buiten henzelf ligt. Evenzeer geldt dit voor Galiciërs, Basken, Valencianen, Balearen & Canariërs. Logisch doorredenerend betekent dit uiteraard dat Spanje niet bestaat, in ieder geval dat de betreffende bevolkingsgroepen geen deel uitmaken van Spanje. En zoals je God moeilijk kunt haten als hij niet bestaat, geldt dit ook voor jezelf.

In ieder geval is er in Catalonië een sticker-actie op gang gekomen als tegenkracht tegen de Osborne-stier als symbool voor Spanje. De ware Catalaan plakt zich tegenwoordig een ezel op de auto. De ezel vertoont vormtechnisch gelijkenis met de bekende stier. ¡Leuk! dacht ik. Want van mijn kinderen heb ik begrepen dat als iemand je hier “burro” (ezel uiteraard) noemt, dit hier niet als compliment moet worden opgevat. En een beetje zelfspot mag bij mij op een warm onthaal rekenen.

Ik was zelfs al zover dat ik serieus overwoog uit solidariteit -van (Catalaans) nationalisme moet ik niks hebben- een sticker op mijn auto aan te brengen. Voor de zekerheid had ik het vanmorgen nog even gedubbelcheckt bij mijn kinderen. Alles leek in orde. Totdat ik vanavond de krant van een paar dagen geleden nog eens doorblader voor deze definitief aan het oudpapier toe te voegen. Daarbij stiet ik op een interview met de ontwerpers van de ezel. De foto van twee uiterst serieus kijkende dertigers beloofde al niet veel goeds, en, verdomd, zonder een krimp te geven motiveerden zij hun keuze voor de ezel: vastberaden, arbeidszaam en volhardend. Precies die hoedanigheden die in Spanje aan Catalanen worden toegekend. En waarop wij, Catalanen, fier zijn.

Gemeen als ik ben dacht ik: gespeend van zelfspot, die zou je er ook nog aan toe kunnen voegen (2x).