Jaco’s weekjournaal

Zaterdagavond bij het intreden van de schemering zag ik ineens een dier met staart over de weg beneden ons huis aan komen hobbelen. Toevallig had ik weer last van mijn hernia waardoor ik half over de bar heengevouwen met mensen “stond” te praten. Mooi wél even de enige positie om datgene te zien wat ik zojuist beschreef.

Groot alarm geslagen, kinderen voor de tv weggerukt en gewapend met onze nieuwe digitale camera op pad - zie bijgaand plaatje. Joep meende te constateren dat het diertje blind was, wat best zou kunnen. Helemaal goed was het zeker niet. Het liep niet weg, reageerde sowieso niet op de aanwezigheid van Franka en de kinderen. (Ik lag nog steeds dubbelgevouwen over de bar.) Het door de kinderen aangereikte kipkroketje at het beestje wel op.
Na enige twijfel kwamen wij met zijn allen tot de conclusie dat het een steenmarter was. Voor boommarter te weinig geel zeg maar.
De volgende morgen gingen Tim en Joep nog in pyama kijken. Het diertje lag nog steeds op de plek van de kroket, bewoog niet meer, wat de jongens tot de slotsom bracht dat het vermoedelijk was overleden.
Met een zoogdier dat voor je huis het leven laat, is er maar één gepaste handelswijze: het op waardige wijze bijzetten van het beest.
Bij ons worden doden niet begraven maar in bovengrondse kelders bijgezet. Dit bracht onze mannen er kennelijk toe een soortgelijk graf te formeren. Het stapelen ván stenen is bij ons natuurlijk sowieso wat makkelijker dan het hakken ín gesteente.
Nadat de ceremonie was voltrokken kwam tijdens de evaluatie de hypothese naar voren dat ons vriendje slechts sliep. Toen bleek direct een tweede voordeel van het mausoleum: zonder omhaal van woorden werd de marter weer tevoorschijn gehaald.
En toen er gisteren nieuwe kinderen kwamen, gebeurde dat opnieuw. Dikke kans dat volgende zomer de botten van de marter aan iedere belangstellende worden getoond.

Als ik het nieuws goed heb begrepen heeft de gemeenteraad van Barcelona voor wereldnieuws gezorgd door het stierengevecht te veroordelen. De burgemeester (sociaal-democraat) vindt het niet noodzakelijk ook daadwerkelijk tot een verbod over te gaan, eerstens omdat er feitelijk nauwelijks meer stierengevechten plaatsvinden in Barcelona, en tweedens omdat een verbod ook weer zo erg een verbod is.
¿De vraag, waarvan ik mij afvraag of het antwoord is doorgedrongen tot de rest van de wereld, is echter volgens mij waarom de stier nou plotseling tot
animal non grata moet worden verklaard? Dat zit zo’n beetje zo. Catalanen hebben per definitie een hekel aan alles wat Spaans is. De stier is het symbool van Spanje en daarmee dus een verdorven dier. En het vechten tegen stieren (de arena in Barcelona is een kleine vijfhonderd jaar in gebruik) een verderfelijke gewoonte van in vieze glitterpakjes gestoken pseudo-mannen. Denk ik.
Bij de laatste verkiezingen voor het Catalaanse parlement heeft de ERC een reuzensprong voorwaarts gemaakt. ERC staat voor Linkse Republikeinen van Catalonië. Inderdaad bestaan er niet veel politieke constellaties waarbij je links, republikeins en nationalistisch tegelijk kunt zijn. Hier kan het.
Het belangrijkste politieke strijdpunt van die ERC is het zogenaamde “begrotingsevenwicht”, hetgeen wil zeggen dat Catalonië niet meer belasting

aan de centrale regering mag afdragen dan het terugontvangt. Voor een linkse partij een tamelijk rigide standpunt, want toevallig is Catalonië één van de rijkste provincies van Spanje, en dus wordt door links en rechts het “solidartiteitsbeginsel” verdedigd. Door links en rechts, maar niet door de
ERC. De voorman van deze partij (die laatst in Frankrijk met ETA-leiders aan het overleggen was om in ieder geval geen aanslagen in Catalonië meer te
plegen, Catalanen houden van Basken) verklaart doodgemoedereerd in een interview dat hij best solidair wil zijn, maar dan met mensen die het echt
nodig hebben. Als voorbeeld wordt dan de bevolking van (voormalig) Spaans Sahara aangehaald, die natuurlijk zo’n rot leven hebben door het Spaanse imperialisme. Al met al een beetje een vunzige combinatie van trotskisme, nationalisme en welbegrepen eigenbelang die echter bij de laatste
verkiezingen meer dan 20% van de stemmen behaalde.

En daarom zijn wij in Catalonië van links tot rechts plotseling tegen stierenvechten. Zelfs de conservatieve nationalisten (zo hoort dat) die hier
meer dan twintig jaar de alleenheerschappij hebben gehad en nu graag vrindjes met die ERC willen zijn, steunden de motie.
Wij Nederlanders zijn natuurlijk altijd al tegen stierenvechten als vorm van dierenmishandeling geweest. Daarom stoppen wij onze stiertjes in veilige
houten hokjes zodat er geen stierenvechter meer bij past.