Steenmarter
Zaterdagavond bij het intreden van de schemering zag ik ineens een dier met staart over de weg beneden ons huis aan komen hobbelen. Toevallig had ik weer last van mijn hernia waardoor ik half over de bar heengevouwen met mensen “stond” te praten. Mooi wél even de enige positie om datgene te zien wat ik zojuist beschreef.
Groot alarm geslagen, kinderen voor de tv weggerukt en gewapend met onze nieuwe digitale camera op pad - zie bijgaand plaatje. Joep meende te constateren dat het diertje blind was, wat best zou kunnen. Helemaal goed was het zeker niet. Het liep niet weg, reageerde sowieso niet op de aanwezigheid van Franka en de kinderen. (Ik lag nog steeds dubbelgevouwen over de bar.) Het door de kinderen aangereikte kipkroketje at het beestje wel op.
Na enige twijfel kwamen wij met zijn allen tot de conclusie dat het een steenmarter was. Voor boommarter te weinig geel zeg maar.
De volgende morgen gingen Tim en Joep nog in pyama kijken. Het diertje lag nog steeds op de plek van de kroket, bewoog niet meer, wat de jongens tot de slotsom bracht dat het vermoedelijk was overleden.
Met een zoogdier dat voor je huis het leven laat, is er maar één gepaste handelswijze: het op waardige wijze bijzetten van het beest.
Bij ons worden doden niet begraven maar in bovengrondse kelders bijgezet. Dit bracht onze mannen er kennelijk toe een soortgelijk graf te formeren. Het stapelen ván stenen is bij ons natuurlijk sowieso wat makkelijker dan het hakken ín gesteente.
Nadat de ceremonie was voltrokken kwam tijdens de evaluatie de hypothese naar voren dat ons vriendje slechts sliep. Toen bleek direct een tweede voordeel van het mausoleum: zonder omhaal van woorden werd de marter weer tevoorschijn gehaald.
En toen er gisteren nieuwe kinderen kwamen, gebeurde dat opnieuw. Dikke kans dat volgende zomer de botten van de marter aan iedere belangstellende worden getoond.
