Jaco’s weekjournaal

Onze oudste twee kinderen, Sokkie 5 5 sokkie en Jokkie 4 2 pokkie, zijn ziek en ter tijdverdrijving spreken ze daarom in code met elkaar. De sleutel om de code te ontcijferen is als volgt: cokkie 4 dokkie 2 = code. Ik word er hardstikke gokkie 2 sokkie tokkie 4 4 rokkie dokkie van.
Eén van hun geheimen ( Tokkie 3 mokkie mocht vandaag wel thuisblijven maar niet meedoen omdat hij nog niet snel genoeg kan spellen) is volgens mij dat ze hier op school vanaf hun eerste kleuterjaar worden volgestampt met de klinkers . (Terwijl de helemaal niet bestaat. Waarschijnlijk zouden zokkie 6(?) niet begrijpen terwijl dit voor mokkie 6 wel logisch is.) Het komt er dus op neer dat ik bij elk cokkie 6 fokkie 2 rokkie hevig moet gaan nadenken over wat die cijfers betekenen, terwijl zij al weer bij hun volgende woord zijn aangeland.
Wij waren als ouders al buitengesloten als ons kroost besluit Catalaans met elkaar te gaan praten, maar het geeft wel te denken dat ik zelfs het Nederlands wat ze met elkaar spreken niet meer kan volgen.

Zelf weet ze het nog niet, maar op Suus haar school zijn krachten aan het werk om haar een klas over te laten slaan. Op zich is dat niet zo raar, want zij is maar vier weken te jong voor de volgende jaargang. Fysiek en sociaal-emotioneel behoorlijk ontwikkeld (ook in de klas boven haar zou zij de langste van het stel zijn) en op het vandaag ontvangen rapport schreef de leerkracht dat zij: “in alle vakken vooruit liep op het niveau van de klas”. Nu geloof ik niet dat Suus hoogbegaafd is, maar praten doen die van ons allemaal genoeg op school, ambitieus zijn ze ook, dus wellicht vindt de juf het wat rustiger lesgeven zonder dat bijdehandje op de eerste rij?
Hoe het zij, vier jaar geleden, toen zij van kleuter- naar basisschool ging, hebben wij nagedacht over het fenomeen. Destijds vooral ingegeven omdat ze toen in een dubbelklas zat en haar vriendinnetjes in het jaar-hoger had. Doordat klassen overslaan hier niet gebruikelijk is en onze angst voor haar mogelijke taalachterstand (sinds kort is ze aangesteld om als persoonlijk begeleidster bij een zojuist uit Ecuador gearriveerd meisje te tolken van Catelaans naar Spaans en weer terug), is het destijds niet verder gekomen dan wat voorzichtige voorzetten onzerzijds aan haar toenmalige juf bij het oudergesprek. Die ging daar niet op in. En als buitenlander, bovendien bekend met het hoogbegaafden gezeur in Nederland, wil je niet te veel aandringen.
Inmiddels zit ze in het Nederlandse equivalent van groep 6 en gaat ze elke dag fluitend naar school. Er valt natuurlijk wel eens wat voor, maar over het geheel genomen is ze als scholier, naar mijn beoordeling, een gelukkig mens.
Nu een klas opschuiven betekent straks een jaar eerder het huis uit, wat Franka niet erg aanstaat.
Nu een klas overslaan betekent ook het risico dat de puberteit -die ook een stuk dichter voor de deur staat dan vier jaar geleden- haar zou kunnen isoleren. In mijn eigen jeugd was het in de zesde klas na zwemles belangrijk te zien hoe het schaamhaar zich ontwikkelde (bij mij niet, vandaar misschien mijn angst?).

En zonder kompleet te zijn betekent nu een klas overslaan ook dat de reaktie van de kinderen in háár en de andere klas op zijn minst onzeker is. En weleens meer impact zou kunnen hebben dan vier jaar geleden “per ongeluk” in het verkeerde lokaal terechtkomen.
De vraag is welke vragen je jezelf als ouder moet stellen in zo’n geval. ”¿Wordt ze er gelukkiger van?” is waarschijnlijk de fundamentele. Wie of wat geeft mij echter handvaten, psychologische onderzoeken even buitensluitend, om die vraag om te zetten in concrete, onderling weegbare, operatoren?
Het gemakkelijkste is natuurlijk om de juf voor te stellen haar wat extra taakjes te geven. Ik ben bang dat we daar op den duur toch “niet mee weg komen.”

De onzalige decembermaand weer overleefd & het nieuwe jaar begonnen op zijn Spaans.

Dat betekent géén vuurwerk, waar ik niet bepaald om treur. Als puber mocht/wilde/moest je naar buiten met oud & nieuw, maar de gillende keukenmeiden mét knal bezorgden mij meer hoofdpijn dan de drank de ochtend daarop. Om de feestvreugde te completeren werd je dan ook nog eens aangevallen door halfdronken, naar parfum riekende, geblondeerde, te zwaar opgemaakte, oudere & onbereikbare meiden van het type MS of ID die je hun luidruchtige gelukwensen in & aan je oor kwamen toevertrouwen. U begrijpt het al: als enigzins eenzelvig, in zijn diepst verlegen, jongetje, was opgroeien in een plattelandsdorp slechts zelden aanleiding tot extatisch geluk. Overigens zitten genoemde vrouwen voorzover mij bekend tegenwoordig keurig achter de geraniums. God is rechtvaardig.
In Spanje houdt men om twaalf uur een bakje met twaalf druiven gereed. Voor ¤ 2,69 kun je die ontpit en -veld in een blikje kopen, maar je ware is natuurlijk mét. De bedoeling van dit gezelschapsspel is dat je bij elke slag van de klok een druif in je mond stopt. Indien de missie slaagt heb je na twaalf klappen de druiven op en jezelf hiermee voor elke maand van het jaar voorspoed en geluk toebedeeld. De klok op de Spaanse tv gaf een paar proefslagen waardoor ik met een voorsprong van drie begon, en toch met twee druiven bleef zitten. De consequenties (¿wie stuurt mij eens het nieuwe groene boekje op?) hiervan ken ik niet. Het meest waarschijnlijke lijkt mij dat ik vijf mindere maanden moet doorstaan in 2005.
Een andere Spaanse gewoonte is het dragen van rood ondergoed met de jaarwisseling. Aangezien dit ondergoed in het openbaar gewoon onder de overige kledij verborgen blijft (¡dat was MS noch ID overkomen in de jaren ‘70!) en ik te druk was met het openen van de champagne & mijn twaalf druiven, ben ik er niet aan toegekomen om de details van dit gebruik te weten te komen van onze Spaanse gasten. (De associatie met stierenvechten is wat al te goedkoop, vind ik.)

Een paar jaar geleden wel een setje voor Franka gekocht, maar we weten eigenlijk niet zo goed wat we ermee aanmoeten.

Misschien iets voor Suus later.

PS De initialen zijn niet gefingeerd. Met MS wordt echter niet mijn schoonzusje bedoeld..