Jaco’s weekjournaal

Als u nu leest wat ik hier opgeschreven heb, heeft u kennelijk niets beter te doen. Dat gold voor mij ook tijdens het schrijven. Of in ieder geval geen zin, en dat geldt voor mij zeker.
Mijn webmaster Ton is teruggekeerd naar Nederland en probeert zich een inkomen te verwerven via het net. Dat is blijkbaar niet meer zo gemakkelijk als, zeg, tien jaar geleden, dus probeer ik hem een beetje te promoten.

In mijn visie zijn de meeste mensen spelletjesverslaafd, en de meeste Nederlanders zeker als daarmee iets te verdienen valt. De bewijsvoering loopt van Eén van de Acht via Lingo naar Idols, en lijkt me waterdicht.
Dus heb ik ten behoeve van het opstoten in de vaart der volkeren van Ton en zijn nieuwe project een spel bedacht mét daaraan verbonden een leuk prijsje.
Wat dacht u van een gratis reisje Eindhoven-Girona of Amsterdam-Pau of Charleroi-Carcassonne mét één gratis overnachting voor 2 personen halfpension in Lo Closo?
Deze fantastische prijs kunt u winnen als u de onderstaande tien zinnen in de goede volgorde zet en met behulp van de roodgedrukte letters het wachtwoord ontdekt. Indien u dit wachtwoord naar mij toemailt (kan zonder postzegel) maakt u kans op onze prachtige hoofdprijs!

En, u heeft al gewonnen, want iedere inzender, krijgt hoe dan ook een gratis consumptie aangeboden op Lo Closo. (niet meer dan één per e-mail adres).
Kunt u nog langer wachten? Grijp nu uw kans en maak kans op deze geweldige prijs!

¡Doe het, nu!

1) Op de luchthaven sprak de hakkelende employé van de autoverhuur: “Uw Focus rijdt net weg…., we……, ze……. neemt u toch ge-genoegen met deze Croma
2) Dus even via internet (www.wegwezen.nu) vliegtickets en auto besteld en een bestemming (www.locloso.com) geregeld.
3) Toen de aardige boerin en haar man hen het laatste stukje van de weg wezen, waren. zij dan ook dolgelukkig eindelijk hun bestemming te hebben bereikt.

4) Het sterrencluster waarin ons zonnestelsel zich ophoudt, noemt men de melkweg; wezenlijk verschillen van andere sterrenwolken doet het echter niet. .
5) Dus waarheen maakte hen niet zoveel uit, wat zij wilden was wegwezen, ¡NU!
6) De rest van de dag hadden zij in de kolkende auto doorgebracht waarbij zij elkaar onderweg wezen op leuke bezienswaardigheden om de verveling te verdrijven.
7) Een uurtje voor het bereiken van hun bestemming werden ze op een onbewaakte overweg bijna gegrepen door een aanstormende trein, waarna zij elkaar midden op de overweg wezenloos aanstaarden.
8) Niet het doel, maar De Weg, We, Zen, zijn de middelen.
9) Dan móet dit de goede weg wezen, zei de vrouw.
10) De honden kwamen luid blaffend op de auto afgerend, ¡wegwezen.nu! zei de man, voor zijn doen heel dapper. Opgelucht haalden beiden adem, na een dag vol avonturen zag hun bestemming er uitnodigend uit!

Het wachtwoord luidt:……………………………jacovannoort@hotmail.com

Onze oudste twee kinderen, Sokkie 5 5 sokkie en Jokkie 4 2 pokkie, zijn ziek en ter tijdverdrijving spreken ze daarom in code met elkaar. De sleutel om de code te ontcijferen is als volgt: cokkie 4 dokkie 2 = code. Ik word er hardstikke gokkie 2 sokkie tokkie 4 4 rokkie dokkie van.
Eén van hun geheimen ( Tokkie 3 mokkie mocht vandaag wel thuisblijven maar niet meedoen omdat hij nog niet snel genoeg kan spellen) is volgens mij dat ze hier op school vanaf hun eerste kleuterjaar worden volgestampt met de klinkers . (Terwijl de helemaal niet bestaat. Waarschijnlijk zouden zokkie 6(?) niet begrijpen terwijl dit voor mokkie 6 wel logisch is.) Het komt er dus op neer dat ik bij elk cokkie 6 fokkie 2 rokkie hevig moet gaan nadenken over wat die cijfers betekenen, terwijl zij al weer bij hun volgende woord zijn aangeland.
Wij waren als ouders al buitengesloten als ons kroost besluit Catalaans met elkaar te gaan praten, maar het geeft wel te denken dat ik zelfs het Nederlands wat ze met elkaar spreken niet meer kan volgen.

Zelf weet ze het nog niet, maar op Suus haar school zijn krachten aan het werk om haar een klas over te laten slaan. Op zich is dat niet zo raar, want zij is maar vier weken te jong voor de volgende jaargang. Fysiek en sociaal-emotioneel behoorlijk ontwikkeld (ook in de klas boven haar zou zij de langste van het stel zijn) en op het vandaag ontvangen rapport schreef de leerkracht dat zij: “in alle vakken vooruit liep op het niveau van de klas”. Nu geloof ik niet dat Suus hoogbegaafd is, maar praten doen die van ons allemaal genoeg op school, ambitieus zijn ze ook, dus wellicht vindt de juf het wat rustiger lesgeven zonder dat bijdehandje op de eerste rij?
Hoe het zij, vier jaar geleden, toen zij van kleuter- naar basisschool ging, hebben wij nagedacht over het fenomeen. Destijds vooral ingegeven omdat ze toen in een dubbelklas zat en haar vriendinnetjes in het jaar-hoger had. Doordat klassen overslaan hier niet gebruikelijk is en onze angst voor haar mogelijke taalachterstand (sinds kort is ze aangesteld om als persoonlijk begeleidster bij een zojuist uit Ecuador gearriveerd meisje te tolken van Catelaans naar Spaans en weer terug), is het destijds niet verder gekomen dan wat voorzichtige voorzetten onzerzijds aan haar toenmalige juf bij het oudergesprek. Die ging daar niet op in. En als buitenlander, bovendien bekend met het hoogbegaafden gezeur in Nederland, wil je niet te veel aandringen.
Inmiddels zit ze in het Nederlandse equivalent van groep 6 en gaat ze elke dag fluitend naar school. Er valt natuurlijk wel eens wat voor, maar over het geheel genomen is ze als scholier, naar mijn beoordeling, een gelukkig mens.
Nu een klas opschuiven betekent straks een jaar eerder het huis uit, wat Franka niet erg aanstaat.
Nu een klas overslaan betekent ook het risico dat de puberteit -die ook een stuk dichter voor de deur staat dan vier jaar geleden- haar zou kunnen isoleren. In mijn eigen jeugd was het in de zesde klas na zwemles belangrijk te zien hoe het schaamhaar zich ontwikkelde (bij mij niet, vandaar misschien mijn angst?).

En zonder kompleet te zijn betekent nu een klas overslaan ook dat de reaktie van de kinderen in háár en de andere klas op zijn minst onzeker is. En weleens meer impact zou kunnen hebben dan vier jaar geleden “per ongeluk” in het verkeerde lokaal terechtkomen.
De vraag is welke vragen je jezelf als ouder moet stellen in zo’n geval. ”¿Wordt ze er gelukkiger van?” is waarschijnlijk de fundamentele. Wie of wat geeft mij echter handvaten, psychologische onderzoeken even buitensluitend, om die vraag om te zetten in concrete, onderling weegbare, operatoren?
Het gemakkelijkste is natuurlijk om de juf voor te stellen haar wat extra taakjes te geven. Ik ben bang dat we daar op den duur toch “niet mee weg komen.”

De onzalige decembermaand weer overleefd & het nieuwe jaar begonnen op zijn Spaans.

Dat betekent géén vuurwerk, waar ik niet bepaald om treur. Als puber mocht/wilde/moest je naar buiten met oud & nieuw, maar de gillende keukenmeiden mét knal bezorgden mij meer hoofdpijn dan de drank de ochtend daarop. Om de feestvreugde te completeren werd je dan ook nog eens aangevallen door halfdronken, naar parfum riekende, geblondeerde, te zwaar opgemaakte, oudere & onbereikbare meiden van het type MS of ID die je hun luidruchtige gelukwensen in & aan je oor kwamen toevertrouwen. U begrijpt het al: als enigzins eenzelvig, in zijn diepst verlegen, jongetje, was opgroeien in een plattelandsdorp slechts zelden aanleiding tot extatisch geluk. Overigens zitten genoemde vrouwen voorzover mij bekend tegenwoordig keurig achter de geraniums. God is rechtvaardig.
In Spanje houdt men om twaalf uur een bakje met twaalf druiven gereed. Voor ¤ 2,69 kun je die ontpit en -veld in een blikje kopen, maar je ware is natuurlijk mét. De bedoeling van dit gezelschapsspel is dat je bij elke slag van de klok een druif in je mond stopt. Indien de missie slaagt heb je na twaalf klappen de druiven op en jezelf hiermee voor elke maand van het jaar voorspoed en geluk toebedeeld. De klok op de Spaanse tv gaf een paar proefslagen waardoor ik met een voorsprong van drie begon, en toch met twee druiven bleef zitten. De consequenties (¿wie stuurt mij eens het nieuwe groene boekje op?) hiervan ken ik niet. Het meest waarschijnlijke lijkt mij dat ik vijf mindere maanden moet doorstaan in 2005.
Een andere Spaanse gewoonte is het dragen van rood ondergoed met de jaarwisseling. Aangezien dit ondergoed in het openbaar gewoon onder de overige kledij verborgen blijft (¡dat was MS noch ID overkomen in de jaren ‘70!) en ik te druk was met het openen van de champagne & mijn twaalf druiven, ben ik er niet aan toegekomen om de details van dit gebruik te weten te komen van onze Spaanse gasten. (De associatie met stierenvechten is wat al te goedkoop, vind ik.)

Een paar jaar geleden wel een setje voor Franka gekocht, maar we weten eigenlijk niet zo goed wat we ermee aanmoeten.

Misschien iets voor Suus later.

PS De initialen zijn niet gefingeerd. Met MS wordt echter niet mijn schoonzusje bedoeld..

Helaas hebben we het gastenboek moeten sluiten vanwege de vele spam. Eventueel commentaar kunt u nu per e-mail aan Jaco sturen.

Enige reacties van onze gasten in 2004 - 2005.

Joris & Ann uit Beringen & Mol schreef op 07.10.2005 om 12:25:47
Hoi!

We willen jullie nog eens superhard bedanken voor de goede zorgen en het supervriendelijke onthaal! We hebben ons mega-goed geamuseerd dankzij de goeie wandeltips (die we ongeveer goed opvolgden )! Hopelijk zien we jullie nog eens terug!

Vele groetjes
Joris & Ann

ps: nog iets gehoord of gezien van het katje?

Eva smeets uit Sterrebeek - Belgie schreef op 23.09.2005 om 19:39:41

dag meneer Jaco
ken je me nog, ik ben Eva
we hadden een zeer leuke vakantie en de camping is echt super!

Sacha Vos uit Breda schreef op 26.08.2005 om 20:36:12

Site ziet er erg mooi en goed uit. Goed verzorgde omschrijvingen. Volgend weekend komen wij richting Lo Closo (hebben gereserveerd). Erg veel zin in als ik de foto’s zie. Tot volgende week.
Groetjes Sacha.

john tanis uit waddinxveen schreef op 14.08.2005 om 18:35:14
Lieve Franka&Jaco,

Op deze manier willen we jullie nogmaals bedanken voor een fantastische tijd bij jullie in Berros Jussa.Fijne plek ,leuke mensen en een nog leuker Spanje.Ook nog bedankt voor de leuke tapas avond bij jullie in het huis,we hebben genoten!!Een aantal van de tapas hebben we al gemaakt,Franka bedankt voor de receptuur!.We komen zeker terug en het liefst zo snel mogelijk.Groeten John&MIrjam&Jesse en de kleine campingwekker Micha

Pierre & Manita uit Drunen N-B schreef op 03.08.2005 om 08:55:10
Een echte aanrader, wij hopen dat het niet al te druk wordt, het is nu zo lekker rustig en vriendelijk allemaal…wij komen zeker terug..

G.Trip uit Kazienaveen schreef op 15.06.2005 om 21:35:49

Leuk om te lezen.

Groetjes Geert en Sientje

Ilona en Robbie uit Ouddorp schreef op 19.05.2005 om 00:00:13
Hoi Franca en Jacco,

we zijn weer terug in Holland. Nu tijd om de vakantie eens even aan de binnenkant van onze oogjes te bekijken. We hebben het heerlijk gehad bij jullie, lekker gewandeld, superontbijt, goeie eet en wandeltips. We denken nog na over de eerste week van juli. We willen graag maar weten niet of het lukt…

Groetjes van Robbie en Ilona.

Hans Coen Dekker uit Santpoort schreef op 17.05.2005 om 17:17:07
Beste Jaco,

Mooie site! Veel info waar we wat aan hebben. Kijken ook al erg uit naar ons verblijf op jullie camping in juli.

Groet,

Hans Coen Dekker

Kenneth van Zijl uit Utrecht schreef op 15.05.2005 om 22:23:04
L.S.

Per toeval op jullie site gestoten: ziet er goed uit. Meer plaatjes van de omgeving zou natuurlijk helemaal top zijn…
We ( 2 volw. en twee kinderen) willen graag jullie kant op komen in de tweede week van Juli. Is er nog plaats voor een middelgrote tent ( 5 bij 2m50)? En hoelang is het rijden van Vielha naar jullie?
( …en hoe weten jullie zo zeker dat er alleen nette mensen op de camping komen??? ( en wat zijn nette mensen eigelijk, kan je die van verre herkennen?)

Hartelijks van

Kenneth van Zijl

reinder bos uit harderwijk schreef op 28.03.2005 om 15:29:37
we zijn erg benieuwd naar de achtdaagst huttentocht door het park: zwaarte, duur van de dagtochten etc. hebben jullie daar meer info over?

zijn er voor de zomervakantie 2005 nog plaatsen beschikbaar op jullie camping?

groet,

reinder bos
marga kolk.

agaath de raad uit oudenbosch schreef op 13.03.2005 om 21:37:29
hoi franka jaco en kinderen.we hebben net een weekemndje in emmen bij jullie ouders gelogeerd . Foto’s en films van jullie gezien erg leuk , wij hopen eind van de zomer een paar dagen bij jullie door te brengen . groetjes agaath en johan

Inez uit Weert schreef op 12.02.2005 om 12:32:17
Dag,
Eerst complimenten voor jullie mooie site!
Wij zijn van plan om deze zomer in Spaanse Pyreneeen te kamperen, en zijn op zoek naar rustige kleinschalige camping met goede basisvoorzieningen. Lo Closo spreekt zeer aan, maar de vraag is of wij met onze de Waard tent van 5×3 meter’passen’ op een van jullie campingplaatsen, en of vervoer van tent en spullen met die kruiwagen wel praktisch haalbaar is??
We hopen op positief antwoord, mvrg Inez

sandra uit belgie schreef op 18.11.2004 om 22:14:05
Uiterst informatieve site.
Wij plannen onze zomervakantie in de buurt en hierbij is jullie site een goede hulp geweest.
Groetjes uit Belgie

Karola & Peter
uit Utrecht schreef op 26.09.2004 om 20:08:28
Tussen de dagelijkse bezigheden in Nederland door denken wij met een grote glimlach terug aan de heerlijke dagen die wij in augustus hebben doorgebracht op jullie camping: aan het unieke plekje, mooie uitzicht, heerlijke buitendouche, fantastische kookkunsten van Franka, leuke gesprekken, gastvrijheid, goeie tips en de hele mooie wandelingen langs meertjes, watervallen en toppen. Heel veel hartelijke groeten van Karola, Peter en Lupa!

fam. Moonen uit Geleen schreef op 10.09.2004 om 15:12:46
Dag Luitjes,
Weer terug in het moordende dagelijkse ritme van dat chemieconcern in het Zuiden, zie ik toch nog even een gaatje om je te bedanken voor de leuke tijd die we gehad hebben in Lo Closo. Voor sommige familieleden net iets te primitief maar mogelijkheden in huis en hutten in park brachten daar uitkomst. Werkelijk een fantastische omgeving, prachtig weer en heerlijk eten! We komen zeker nog eens terug.

Groetjes, Lilian, Marc, Alex, Mireille en Joris.

Kristy uit Haarlem schreef op 14.08.2004 om 15:43:55
Hoi Jaco en Franka,
We hebben een geweldige vakantie gehad, Pascale en ik. Kort maar wel krachtig. Mooie omgeving en vooral ook lekker eten!!
Barcelona was ook nog leuk maar wel even wennen na de rust bij jullie.
Nog bedankt en tot ziens, groetjes Kristy.Doeiiiiiiiiiiiii

Arno Boon uit Wageningen schreef op 05.06.2004 om 10:18:29
Zo Jaco en Franka,

Ooit raakten wij verzeild bij jullie dankzij een tip van onze buren. Wij waren zo brutaal om zelfs te komen voordat jullie echt open gingen in 2000. Maar het blijft geweldig (en prima website!).
Het is dat die paarden ons nu kluisteren aan huis maar de rit naar de Pyreneen moeten we beslist weer eens maken.

Jeroen Lagrouw uit Waddinxveen schreef op 27.05.2004 om 12:14:33
heeeee jaco en franka. tis al weer een tijd geleden maar hoe gaat het in het warme spanje. hier gaat alles. lekker. ik ben vorige week wezen hiken in de ardennen en kom zeker nog een keer vakantieen in spanje bij jullie. en ga outdoorsporten doen op school.
groetjes jeroen

Brigitte uit Berango schreef op 08.03.2004 om 05:23:18
Jaco en Franka, Bedankt voor alweer zo een heerlijke week in LoCloso! Dankzij jullie zorg voor Rick(1) en de boys op ski-les konden wij elke dag “vrij”skien! Het eten was verukkelijk and the company was great!!
Tot van de zomer!

Het maken van “bruggetjes”, in de betekenis van het overgaan tot een ander onderwerp als ware dit vanzelf voortgekomen uit het voorgaande, dateert van ná de tijd dat wij onszelf hier begonnen te vestigen.

Wij zijn dus nooit erg bekwame bruggenbouwers geworden in talig opzicht. Gewoon één van de vele uitdrukkingen die, al of niet voorbijgaand, worden opgenomen in je al of niet actieve vocabulaire. Passief in ons geval dus, met een licht gevoel van irritatie als de uitdrukking voorbijkomt. Zowel een hoog Mart Smeets als e-rijken gehalte, zoiets.
Het zal dan ook niet verbazen dat ik met enige vilein kan melden dat mijn privé-inburgeringscursus inmiddels zover is gevorderd dat ik moeiteloos het woord “puente” in de mond neem. “Puente” betekent brug. Op zijn Catalaans zeg je “pont”, zonder “t” uitgesproken en dat lukt ook nog wel. Spanjaarden en Catalanen gebruiken hun bruggen voor het aanduiden van lange weekenden. Oorspronkelijk om aan te geven dat een nationale feestdag bijvoorbeeld op donderdag met het daaropvolgende weekend werd verbonden door een algemene vrije dag: De Brug.

Een weekend waarbij de feestdag op zaterdag of zondag valt, wordt ook aangeduid met brug. Een korte brug in dat geval. En hoewel er tekenen zijn die wijzen op verandering in de vastgeroeste patronen: heel Spanje stapt in de auto om, voorzover de file’s dat tolereren, naar het tweede huis te crossen bij een puente en te ontspánnen.
Wij zitten nu midden in een top-puente van vijf dagen (langer kunnnen ze niet zijn) en het is een drama. De winkels hebben rijen (”rij” = cola in het spaans) voor de kassa tot voorbij de vleeswaren die trouwens al dagen zijn uitverkocht, de geldautomaten van alle banken zijn leeg, de mensen staan bij ons nu tot drie uur lang in de file om bij het net geopende (¡immers puente!) skistation in de rij te kunnen gaan staan voor de kassa, daarna voor de skiverhuur en vervolgens de lift, de wc die al verstopt is geraakt en de automaat met versnaperingen.

In Spanje is het de gewoonte om de consumpties aan een afhaalbar eerst te betalen en dan met je kassa-bon je bestelling bij een ander persoon, in een andere rij, te doen.
Juist op dit punt van de inburgeringscursus kan ik nog wat bijscholing gebruiken, zo bleek vandaag.

¡Dos Cola, por favor!

De uitdrukking:”hij/zij zie het leven als een film aan zich voorbijtrekken” of woorden van gelijke strekking, kan natuurlijk niet ouder zijn dan voornoemd verschijnsel. Het is derhalve de vraag of een opeenvolging van beelden, inclusief vertragingen, in- en uitzoomen, door de hersenen worden geproduceerd als aangeleerd proces of niet. Van de werking van de hersenen weet ik niks, maar gisteren had ik wel film.

Ik viel namelijk. Iedereen valt weleens. Ik waarschijnlijk iets vaker dan de meeste iedereen, maar zoals gisteren was ik nog nooit eerder gevallen. Ná mijn val moest ik regelmatig denken aan een andere uitdrukking, en wel deze: “hij voelde de grond onder zijn voeten wegzinken (of zakken)”. De uitdrukking lijkt mij te zijn ontstaan in de moerassige delta van de Rijn en aanpalende stromen. Ik kan u echter verzekeren dat het voor bergachtige streken de moeite zou lonen een adequate vertaling te maken.
Eén van mijn buren wilde een stuk dak van een in verval geraakte schuur renoveren en had daartoe mijn hulp ingeroepen. Ter vervanging van verrotte dakbalken lieten wij ons oog vallen op oude palen van de PTT die al jaren niet meer worden gebruikt en slechts dienen ter horizonvervuiling. De palen zijn ooit voor de eeuwigheid met gif behandeld en verkeren in goede staat.
Onze vierde paal stond scheef. Desondanks stond de verankeringsdraad strak (in de richting van de scheefstand). Dit had mij aan het denken kunnen (en moeten) zetten. Dat gebeurde echter pas achteraf. Van dat denken bedoel ik. Bij het doorknippen van de eerste draad leek de tweede nog ietsje strakker te trekken. Vreemd, dacht ik, oppassen dat er straks niks in mijn gezicht zwiept. Ik wendde mijn hoofd af en knipte opnieuw.
De PTT heeft bij de aanleg van de bovenleiding naar ons dorp de weg zo’n beetje gevolgd. De weg loopt voor een deel door een kloof. Met behulp van dynamiet en het bouwen van muren is de weg destijds aangelegd. Beneden in de kloof kun je ’s zomers canyonningen. De spandraden van de telefoonpalen gaan natuurlijk niet naar de weg, maar opzij, naar de vangrail, als er helemaal niks is, of zover naar beneden als de terreinomstandigheden dit toelaten. Mijn spandraad was ongeveer drie meter beneden het wegdek vastgemaakt aan een rotsblok.

¡Knip!

Het rotsblok verkreeg eindelijk de vrijheid waarnaar het al zo lang verlangde. Gekluisterd als het al die jaren aan de telefoonpaal was geweest met twee stomme ijzerdraadjes. Met een tevreden gevoel deed het dat wat zijn vriend de zwaartekracht hem steeds toefluisterde. ¡Kom! ¡Kom met mij mee! ¡Beneden zul je gelukkig zijn!
Tegen en bovenop dit rotsblok leunden, stonden, lagen of zaten ongeveer één kubieke meter stenen, aarde & gruis. En bovenop die kubieke meter een mens. Dat was ik.
In tekenfilms blijft de held in zulke gevallen nogal eens hangen aan een boomtak onderweg. Het is niet overdreven om te zeggen dat ik wanhopig graaiend probeerde het stammetje van een struikvormige steeneik te pakken. Ik weet niet of ik hem even heb vastgehad en met mijn ene hand mijn neerstortende lichaam niet kon stoppen of dat ik gewoon miste, maar als Superman ben ik niet geboren.

¡Kut!

Banaal maar waar, ik dacht het. En ook dat ruggelings vallen in ieder geval niks oplevert -je wordt zo merkwaardig helder op zo`n moment- en ik mijzelf moest draaien. Ondertussen zag ik boven, onder en naast mij stukken berg, puin, gruis en stof met mij naar beneden komen. Door de steeneiken -die hun blad in de winter vasthouden- was het zicht op wat zich onder mij bevond mij ontnomen. Daardoor wist ik niet hoeveel meter val mij te wachten stond. Het zouden er meer dan tien kunnen zijn, bedacht ik mij.

¡Yes!

Ook zoiets dacht ik echt, want ik zag dat mijn baan al binnen drie meter op de grond zou eindigen en dat ik nogeens drie meter lager een (steil) stuk grasland tegemoet ging. Gek, maar ik dacht: schrammen, pleisters, kneuzingen en hooguit wat breuken. Dat wordt het.

En dat werd het. Hardhandig contact met de grond, nog een soort salto toe en ik lag in het weiland. Groggy, met een bloedende hoofdwond, wat kneuzingen en schaafwonden.
De alternatieve scenario’s zal ik u onthouden, want ik krijg zelf al buikpijn als ik eraan denk.

Het is donderdagavond, 23.06 u. en ik vrees voor mijn nachtrust.
Eerst werden de mensen die deze week bij ons in een apartement verblijven ziek. ¿Kip, ei of het water? Het was niet duidelijk. Franka heeft zich een paar dagen liefdevol over hun kleine ontfermd.
Daarna voelde ik mijzelf gisteren halfgaar (ik neem aan de meeste infectueuze gebeurtenissen deel, maar meestal in milde vorm gelukkig). Vanmorgen bij het opstaan zei Franka dat ik niet te wild uit bed mocht stappen omdat zij zich zo beroerd voelde om vervolgens de hele dag doodziek in bed te verblijven. Tenslotte (¿?) begonnen vanavond eerst Tim en daarna Suus met overgeven en hevige diarree in een alarmerend alternerend ritme.
Als we geluk hebben (vooral de zieken, maar ik voel mijzelf niet alléén als liefhebbende vader erg betrokken) zijn Suus en Tim nu leeg.
Zo niet, dan vrees ik nog een aantal keren deze nacht de kinderen te moeten ondersteunen naar de WC, spuugbakken te legen en/of bedden te moeten verschonen.

Van mijn eigen vroeger kan ik mij niet meer zo goed herinneren of dergelijke zorg mij met intense gevoelens van liefde & dankbaarheid voor mijn ouders vervulde.

Ik hoop dat mijn kinderen dat later beter zullen doen.

Komend weekend speelt Barcelona tegen (Real) Madrid. Vandaag las ik hierover in één van de Catalaanse sportkranten dat Madrid niet minder dan 74 jaar “en blanco” is. Dat betekent in genoemde periode geen winst of gelijkspel uit Barcelona heeft weten weg te slepen, gegéven de randvoorwaarde dat Barça op het moment van het bezoek van Madrid aan Barcelona ongedeeld als eerste staat gekwalificeerd in de competitie. (Let ook op de woordspeling: Madrid speelt in het wit en wordt derhalve vaak aangeduid met de term “los blancos.”)

In Nederland hadden wij vroeger John Frederikstadt die, voor eigen genoegen naar ik aanneem, maar ook voor NOS-Studio Sport, Voetbal International en mij alle mogelijke statistieken bijhield over voetbal. De man is geloof ik dood, bovendien nog van het pre-automatiseringstijdperk (schriftjes met ruitjes) waardoor met name de cross-data-analysis een helse klus moet zijn geweest, maar hij stónd zijn mannetje cijfermatig gezien. Menigmaal heb ik mij in het VI-jaaroverzicht urenlang verlustigd aan John’s cijferbrij.
Wat ik mij nu afvraag bij zo’n gegeven als eerder geciteerd: heeft iemand alle cijfers van het Spaanse voetbal van de afgelopen honderd jaar, ¿en hoeveel devisies dan?, in een database gestopt en deze vervolgens zodanig geprogrammeerd dat je op iedere denkbare ingang netjes een uitdraai krijgt? Is er in Spanje misschien ook zo’n John Frederikstadt die wekelijks op zondag/maandagnacht tegen vieren ’s ochtends zijn website heeft bijgewerkt met de antwoorden op ”¿everything you always wanted to know about soccer but never dared to ask?”
Het is namelijk pas dinsdag vandaag. Er moet dus nog vier dagen minimaal 15 pagina’s krant worden gevuld met nieuws over de klassieker die ons zaterdag wacht.
John (postuum) en ik willen graag het volgende weten: Bij hoeveel wedstrijden van Madrid, door generaal Franco persoonlijk bijgewoond, waarin niet door Madrid werd gescoord de eerste vijfenveertig minuten, werd de scheidsrechter in de rust geëxecuteerd nog vóórdat hij zijn eerste slok thee had genuttigd.

¡Wij zullen de sportpers eeuwig dankbaar zijn!

¡PS En Barça heeft gewonnen. Volgend jaar is Madrid 75 jaar “en blanco”!